Džon Don, jedan od najoriginalnijih i najosporavanijih pesnika u engleskoj književnosti, najpoznatiji je po svojoj metafizičkoj poeziji na krajnje raznolike teme, od radosti i ljubavi do čovekove pokornosti Bogu. Njegova poezija razbila je ustaljene norme elizabetanskog vremena u kojem se negovao uglađen, odmeren stih i posezalo za klasičnim aluzijama.
Prevod i pogovor Milan Miletić
Izdanje: 2020 | Format: 11.5×18cm
Strana: 76 | ISBN: 9788660200565
700 рсд
U zbirci Juvenilija, mladi Džon Don demonstrira raskošan satirični dar i provokativni duh, stvarajući jedno od najoriginalnijih elizabetanskih dela u formi filosofskih eseja i paradoksa. Kroz duhovite i cinične argumente, autor namerno brani apsurdne i društveno neprihvatljive teze – poput tvrdnji da su žene vernije od muškaraca ili da su mane korisnije od vrline – kako bi razotkrio licemerje svog vremena. Delo spaja oštru društvenu kritiku s intelektualnom akrobatikom, gde Don koristi retoričku veštinu i logičke obrte da podvrgne sumnji ustaljene moralne i etičke dogme.
Ova proza pruža uvid u sazrevanje mladog pesnika čija će se sklonost prema spajanju strasti, ironije i duboke misticizma kasnije rascvetati u njegovoj metafizičkoj poeziji. Zbog svoje subverzivne prirode i opasnih aluzija na političke i verske prilike, knjiga je dugo kružila samo u rukopisu.
¾
Džon Don (1572–1631), vodeći engleski pesnik i dekan katedrale Svetog Pavla, poznat po svojoj jedinstvenoj sposobnosti da spoji erotsku strast s dubokom duhovnom pobožnošću. Njegova poezija koristi složene književne slike, kojima je naizgled nespojive stvari – poput geometrijskog šestara i zaljubljenog para – povezivao u genijalne logičke i emotivne celine. Tokom svog života prošao je kroz neverovatnu transformaciju od mladića sklonog pustolovinama i satirama do autoritativnog propovednika čije su besede o smrti i večnosti ostale nenadmašne. Kad ga je pokosio povratni tifus Don je svoju borbu s bolešću pretočio u remek-delo „Meditacije u kriznim trenucima” beležeći svaki stadijum svog propadanja i oporavka. U toj nenadmašnoj duhovnoj pesmi u prozi, posebno se ističe 17. meditacija, iz koje su proizašli njegovi najpoznatiji stihovi o neraskidivoj povezanosti čovečanstva: „Nijedan čovek nije ostrvo” i „Za kim zvono zvoni; zvoni za tebe”.
