„Opšta istorija gusara“ Daniela Defoa, prvobitno је objavljena pod pseudonimom kapetan Čarls Džonson 1728. godine. Knjiga je postala glavni izvor za istoriju piratstva u ranom 18. veku.
Ona donosi biografije mnogih poznatih gusara, uključujući Crnobradog i kapetana Kida, i govori o njihovim avanturama, pljačkama i padovima. Knjiga je bila izuzetno popularna i uticajna u oblikovanju popularne percepcije gusara u književnosti i kulturi.
Prevod i pogovor Milan Miletić
Izdanje: 2017 | Format 13.5×20cm
Strana 696 | ISBN 9788660200077
2.300 рсд
Opšta istorija gusara prvobitno је objavljena pod pseudonimom kapetan Čarls Džonson 1728. godine. Knjiga je postala glavni izvor za istoriju gusarenja u ranom 18. veku. Donosi biografije mnogih poznatih gusara, uključujući Crnobradog, kapetana Kida i Belamija, i govori o njihovim pustolovinama, pljačkama i padovima. Knjiga je bila izuzetno popularna i uticajna u oblikovanju popularne percepcije gusara u književnosti i kulturi.
Mnogi detalji stila Opšte istorije gusara, govore o tome da je autor preuzeo obrazac dela A. Eskvemelina,Gusari Amerike… Kad je ustanovljeno da u arhivi Ministarstva mora Velike Britanije ne postoji nikakav kapetan Čarls Džonson, mnogi istraživači razborito su pretpostavili da je autor i u ovoj pojedinosti pošao stopama svog prethodnika – A. Eskvemelina i da je, budući da je i sam bio gusar, objavio knjigu pod lažnim imenom. Danas je opšteprihvaćeno da je autor knjige Danijel Defo.
Obično se fenomen gusarenja povezuje s razdobljem od 16. do 18. veka, vremenom, koje tek što je prestalo da se naziva „klasičnim“. Možda su tome uveliko doprinela romantična književna ostvarenja iz 19. veka, Roberta Luisa Stivensona, Valtera Skota i drugih. Ipak, poreklo gusarenja i gusara seže duboko u antiku.
Etimologija reči vodi nas do grčkog „πει ρα τής“, a doslovno značenje je „onaj ko napada (brodove)“. Još su heroji grčkih mitova nailazili na gusare – Minoj, Odisej, Herakle, Jason i drugi.
Gusarenje je već u antičko vreme bilo uobičajen zanat, poput poljoprivrede ili stočarstva. S tom razlikom što je nosilo veći poslovni rizik, pri čemu je u budžetu, kako bismo to danas rekli, mnogih sredozemnih gradova-država igralo značajnu ulogu.
Tako, na primer, imamo Minojev Krit, koji je dobrim delom živeo od razbojništava na moru. Kako god to fantastično zvučalo, gusarenje duguje antičkoj grčkoj civilizaciji i njenom trgovačkom i tehničkom procvatu na moru, razvoju vojno-pomorske tehnike, umeću ratovanja na moru i političkoj organizaciji društva.
Pored toga, u rimskim zbornicima zakona, Digestama, koji su u rimsko pravo stigli još od atinskog zakonodavca Solona, razlikuju se tri pomorske „specijalnosti“ – moreplovci, trgovci i gusari, to jest ne jednostavno tri ravnoprave profesije, nego tri hipostase iste pomorske delatnosti, što znači da je na otvorenom moru biti lovac ili plen zavisilo isključivo od okolnosti, i u antičko vreme, a kako se vidi iz teksta ove knjige, i u vreme „prosvećenosti“.
Početkom epohe velikih geografskih otkrića, gusarenje je u Evropi malo-pomalo dobilo ulogu jedne od osnovnih postavki na pijacama sveta: pomorskim uslugama gusara okrenule su se vodeće države Evrope. Druga strana ove mračne priče donekle je neočekivana – odbegli crnački robovi, kao i oni koje su gusari pronalazili na trgovačkim brodovima, ispostavilo se da su nesvakidašnje izobilan izvor za popunu redova samih gusara.
¾
Danijel Defo (1660-1731), engleski pisac, novinar i pamfletista. Najpoznatiji je po svom romanu „Robinzon Kruso”, objavljenom 1719. godine. Defo je bio plodan i svestran pisac, sastavio je više od trista ostavrenja na krajnje različite teme. Smatra se jednim od začetnika engleskog romana. Koristio mnoštvo pseudonima, prema nekim izvorima čak 198, pre svega kako bi sakrio svoj trag pred vlastima, ali i poveriocima. Često je bio u nevolji s vlastima.
