U ovde okupljenim esejima Virdžinije Vulf, odmotavaju se prizori kornvolskog Sent Ajvza, viktorijanske književnosti, antičkog grčkog jezika, ruske književnosti (od koje je ponešto, kako kaže, i sama prevodila), slikarstva, figure oca Leslija Stivena, londonskih parkova, opatija i katedrala. I kako god da se ovi eseji čitaju, redom ili na preskok, slika jednog književnog velikana svakako će se na kraju sklopiti.
Prevod Nada Uzelac
Izdanje 2018 | Format 13.5×20cm
Strana 288 | ISBN 9788660200251
1.300 рсд
Virdžinija Vulf bila je jedna od vodećih ličnosti modernističkog književnog pokreta. Njeni eseji istražuju nove književne tehnike i forme.
Oprobala se i u književnoj kritici, pored svog doprinosa u pripovedanju i esejistici, ističući se pronicljivošću i originalnošću.
U ovom izboru eseja, koji obuhvata veliki vremenski raspon, nalaze se njena razmišljanja o velikim ljudima književnog sveta, Edgaru Alanu Pou, Hermanu Melvilu, Fjodoru Dostojevskom, Tomasu de Kvinsiju, Džordž Eliot i drugima čije je delo uvažavala.
Knjiga je upotpunjena njenom potragom za tkanjem književne fikcije, njenom putopisnom prozom s putovanja železnicom u Grčku, Konstantinopolj i Firencu, fantastičnim prikazima Londona.
Virdžinija Vulf (1882–1941) bila je središnja figura grupe Blumsberi i jedan od najznačajnijih inovatora moderne književnosti, poznata po uvođenju tehnike toka svesti. U svojim remek-delima kao što su „Gospođa Dalovej” i „Ka svetioniku”, ona je težište priče izmestila sa spoljašnjih događaja na istančane, nevidljive treptaje unutrašnjeg života svojih junaka. Premda se čitavog života borila s krhkim mentalnim zdravljem, njena proza odiše neverovatnom vitalnošću, pretvarajući svakodnevicu u svetlucavu mrežu simbola i poezije.
